Categorie archief: Hospitality

KHN met RND met Saxion Expeditie: op zoek naar een gastvrijere samenleving

Standaard

Xander Lub en Bastienne Bernasco spreken vandaag met Arjen van den Dool, beleidsmedewerker Koninklijke Horeca Nederland en Eus Peters, directeur van de Raad Nederlandse Detailhandel. Doel van dit overleg is om te onderzoeken hoe wij vanuit onze posities kunnen bijdragen aan een gastvrijere samenleving. De raakvlakken zijn snel gevonden. Horeca levert een bijdrage aan sociale cohesie, aan binding van mensen in het sociale en publieke domein. De detailhandel trekt mensen naar het centrum van de wijk of van de stad. Maar retail als bedrijfstak groeit vooral online. Flexibel, klantvriendelijk en innovatief, maakt online winkelen een snelle groei door, ten koste van de gevestigde orde: de laatste maanden zien we grote merken als V&D, Mexx of Halfords bezig aan een overlevingsstrijd. Door grote investeringen in vastgoed, inrichting en personeel, en doordat zij vastzitten in een systeem gebaseerd op traditionele verdienmodellen, staat winkels het water aan de lippen. En wat doet dat met onze binnensteden? Wat blijft er over als het winkelend publiek de straten niet meer vult? Wordt de stad een spookstad? Of kan de stad haar eeuwenoude functie van gastvrije plek in het sociale en publieke domein heroveren? Eus, Arjen, Xander en Bastienne denken dat het kan. Flux worden thema’s en vragen voor de Expeditie op tafel gelegd.

Eus Peters en Arjen van der Dool

Eus Peters en Arjen van der Dool en Xander Lub (op i-pad)

Smoothie of Vruchtensalade?

De huidige netwerken van vastgoed, retail en horeca benutten de talenten en diversiteit van de huidige samenleving te weinig. We zijn allemaal global citizens, en ondernemers kennen vele gezichten. Dit gegeven zou kunnen bijdragen aan een kleurrijk aanbod in de binnenstad. Een rijke vruchtensalade is misschien aantrekkelijker dan een bleke smoothie. Maar hoe krijgen we dit voor elkaar?

Vast goed of mobiel beter?

Horeca, retail en lokaal bestuur zitten gevangen in een systeem met vastgoed als dominante factor. De winkelexploitant is meestal niet de eigenaar van het pand. Exploitatie van een winkel vraagt hoge investeringen en ditto winst. De sociale en publieke functie van winkels is hieraan ondergeschikt. Voor horeca geldt vaak hetzelfde. Grote partijen, brouwers, vastgoed, projectontwikkelaars, zijn eigenaar van “de stenen”. Hoe kunnen winkels en horeca weer gastheer van hun eigen zaak worden en daarmee hun rol pakken in de stad?

Peer-to-peer of piraterij?

Game changers zijn “tech-driven” peer-to-peer concepten als AirBnB en Uber. Hoewel deze op het eerste gezicht de consument puur voordeel leveren, profiteren de bedenkers van het concept het meest—ver weg in Silicon Valley. En welke gevolgen heeft dit voor de reguliere ondernemingen die fors investeren om netjes aan alle regels te voldoen? En wat als er ongelukken gebeuren? De piraten voelen zich niet verantwoordelijk voor de lokale burger en betalen lachend de eventuele boetes. Hoeveel regels hebben we uber-haupt nodig om ons in te dekken tegen risico’s?

Is Thuis het nieuwe Uit?

Thuis zijn is helemaal hip. Het cocoonen heeft definitief doorgezet. Een biertje drinken doe je op je eigen bank. Gamen, uit eten gaan, thuis is alles makkelijk, veilig, comfortabel. Helaas weerhoudt die huiselijke afzondering je ook van alledaagse contacten met de mensen buiten de bekende kring. Jammer, want dat leert je juist om een sociaal vaardig mens te worden.

Gastvrij in het sociale en publieke domein

Handel en horeca maken de stad leefbaar. Maar er zijn nog zoveel andere opties om de stad weer aantrekkelijk te maken. Misschien moeten we de historie in om de identiteit van de stad weer te ontdekken. Eten, drinken, winkels, werk, markten, kermissen, optochten, samenkomsten, oogstfeesten, debat en demonstraties… het is er allemaal nog. Er zijn genoeg voorbeelden van concepten die zaken slim combineren, offline en online, producten en diensten. Gastvrije plekken maken het leven een stuk prettiger. Hoe blazen we de stad nieuw leven in?

De stad Augsburg,15e eeuw

De stad Augsburg,15e eeuw

Besluit: We starten met de doelgroep van 12-18; de kids die op dit moment hier bij mij thuis voor de WII staan te springen. Generatie Nix-of Generatle Alles? Wat gaan zij straks doen in de Stad van de Toekomst? Met service design kunnen we onderzoeken hoe deze groep in het leven staat en hoe zij de stad gaan benutten. Een mooi onderzoek voor Saxion Expeditie.

Yes we can–welcome the immigrants

Standaard

Yesterday, the Expedition members spent the first fifteen minutes of class listening to Barack Obama’s speech on immigration. The purpose of this speech was to deliver the presidential decree which will lift the threat of deportation for immigrants who have been in the US for over 5 years. They live their lives in “the shadows” –a euphemism if you imagine what daily life must be like for the millions of non-citizens who cannot work, cannot be seen, fear the police constantly, barely manage to survive. The decree is opposed and denounced as undemocratic by some. Immigration has been controversial, of course, and many have gotten used to a system which raises borders and military detention centres–and then when all else fails, simply leaves the unwanted to their own devices. Many fear the uncontrolled influx of immigrants and call for the government to “stem the tide” or “dam the flood”. Instead, president Obama, like the equally amazing pope–who today warned the European parliamentarians in Strasbourg of the fact that the Mediterrean should not be allowed to become a sea graveyard–reminds us of the moral issue at stake. Immigration is the founding principle of the United States of America. “We were all strangers once” is the biblical quote deliberately used by Obama. The speech far outweighs the drawbacks of the decree. With it, Obama reminds us that hospitality used to be about welcoming diversity. At the same time it advocates the concept that guests should not outstay their welcome. That they should contribute, respect the law and the moral precepts of the host, if they want to stay as citizens.

I wonder what will happen next. It sounds so much like the original Obama. “Yes we can”: Americans can be as good as they like to see themselves. So can they?

Of course, the tensions around immigration are not new. On the one hand, we’ve always defined ourselves as a nation of immigrants — a nation that welcomes those willing to embrace America’s precepts. Indeed, it is this constant flow of immigrants that helped to make America what it is. The scientific breakthroughs of Albert Einstein, the inventions of Nikola Tesla, the great ventures of Andrew Carnegie’s U.S. Steel and Sergey Brin’s Google, Inc. -– all this was possible because of immigrants.

And then there are the countless names and the quiet acts that never made the history books but were no less consequential in building this country — the generations who braved hardship and great risk to reach our shores in search of a better life for themselves and their families; the millions of people, ancestors to most of us, who believed that there was a place where they could be, at long last, free to work and worship and live their lives in peace.

So this steady stream of hardworking and talented people has made America the engine of the global economy and a beacon of hope around the world. And it’s allowed us to adapt and thrive in the face of technological and societal change. To this day, America reaps incredible economic rewards because we remain a magnet for the best and brightest from across the globe. Folks travel here in the hopes of being a part of a culture of entrepreneurship and ingenuity, and by doing so they strengthen and enrich that culture. Immigration also means we have a younger workforce -– and a faster-growing economy — than many of our competitors. And in an increasingly interconnected world, the diversity of our country is a powerful advantage in global competition.

Gastvrijheid voor Vluchtelingen: Thrive instead of Survive

Standaard

Kevin Kelly start op basis van deze visie, zijn project voor de Expeditie: hij werkt samen met het ROC Amsterdam, de stichting Wij Zijn Hier en de vluchtelingen en Enactus, aan het doel: vluchtelingen de kans geven een creatieve bijdrage te leveren aan onze samenleving.

Here-We-Are-03122013

Helping the unwanted guests how to thrive instead of survive.

Wat zou je ervan denken als ik zeg dat wij als Nederlandse samenleving moeten vluchtelingen de kans geven om een bijdrage te leveren aan de samenleving. Als we dit doen, kunnen we het imago van vluchtelingen verbeteren en de kwaliteit van hun leven.

Sommigen zullen zeggen dat vluchtelingen niets kunnen bijdragen aan de samenleving. Immers, vluchtelingen hebben niets van waarde. Ze kunnen niets geven, ze hebben geen geld, ze kunnen niet werken, ze spreken de taal niet. Deze mensen zeggen ook dat vluchtelingen agressief zijn. Sarah Gibson (2003) heeft op basis van zijn onderzoek geconcludeerd dat vluchtelingen behandeld worden met een nieuwe vorm van racisme, racisme dat niet meer gebaseerd is op de huidskleur of ras van de persoon, maar op ons als volk tegen vreemdelingen van buiten. Dit heet xeno-racism.

Er zijn verschillende perspectieven op de vreemdeling. Er zijn de vreemdelingen die de samenleving waardeert, zoals toeristen, studenten en wereldburgers (Gibson S, 2003) mensen die werken en leven daar waar ze makkelijk kunnen integreren binnen de samenleving, omdat ze bepaalde talenten en een bepaalde houding hebben. Er zijn ook de anderen. Deze worden gezien als ongewenst en in deze groep vinden we vluchtelingen en illegalen, mensen zonder geldige verblijfsdocumenten. Sarah Gibson (2003) geeft aan dat dit imago wordt opgebouwd door de media en de rechtse politieke partijen. Zij “framen” een beeld van vluchtelingen als parasieten, waardoor ze gebruikt kunnen worden als “gemakkelijk doelwit” (scapegoat) voor alles wat er mis is in de samenleving.

Op dit moment is er in Nederland het beleid om vluchtelingen te behandelen vanuit het perspectief van “containing hospitality”. Dit betekent dat de vluchtelingen geïsoleerd worden op een plek buiten de samenleving. Hierdoor hebben ze geen kans om in contact te komen met andere mensen. Sarah Gibson (2003) zegt hierover dat dit een soort sociale controle is van de vreemdeling, omdat wij bang zijn voor de effecten die zij kunnen hebben op onze samenleving. “Redistributive hospitality” houdt in dat de vluchtelingen alles krijgen van de samenleving wat ze nodig hebben om te overleven. Er wordt niets van hen terugverwacht.

Op het continuüm van Lashley wil ik niet uiterst links gaan staan bij “containing hospitality” en ook niet rechts bij “redistributive hospitality”, maar in het midden bij “reciprocal hospitality”. Dit betekent dat er wederkerigheid kan zijn. Vluchtelingen kunnen iets bijdragen aan de samenleving wat eerlijk is voor beide partijen: de vluchtelingen en de samenleving. Ik denk dat hier een citaat van William Ury (2010) op zijn plaats is: “We moeten de vluchteling niet alleen maar helpen om te overleven, maar ook om te bloeien {we need to help refugees not only to survive, but to thrive”}

Ik wil 3 argumenten benoemen die deze stelling ondersteunen.

Vluchtelingen kunnen ervaringen delen, ze kunnen mensen dingen leren over hun land. Enkelen van hen hebben een goede opleiding genoten en weten veel. Ze kunnen eigen levenservaring delen met onze samenleving in de vorm van kennis. Deze hoogopgeleide vluchtelingen kunnen op deze manier iets bijdragen aan de samenleving. Daarnaast zijn er ook andere manieren waarop vluchtelingen kunnen bijdragen aan de maatschappij. Omar Mouffakkir, onderzoeker van het Saxion lectoraat Global Citizenship, stelt dan ook dat door middel van deze uitwisseling, vreemdelingen meer betrokken zijn in de samenleving en dat vluchtelingen zich ook verantwoordelijk gaan voelen voor deze samenleving. Dit kan leiden tot vermindering van de criminaliteit door vluchtelingen.
Het is een win-winsituatie voor scholen en voor vluchtelingen. Scholen kunnen studenten inzicht geven in de wereldwijde issues. Ze kunnen stageplekken creëren voor studenten bij organisaties die zich bezighouden met vluchtelingen, zoals “Wij Zijn Hier”, of COA, of Vluchtelingenwerk.
Scholen stimuleren belangrijke kwaliteiten als wereldburgerschap, empathie, inlevingsvermogen en kennis van de wereld. De vluchtelingen krijgen de kans om betrokken te worden bij de samenleving en krijgen aandacht voor hun levenssituatie.
Als de vluchtelingen iets kunnen bijdragen, krijgen Nederlandse burgers meer inzicht en begrip voor de situatie waarin vluchtelingen verkeren en wordt het gevoel van solidariteit met deze vreemdelingen vergroot. Door dit proces kan de Nederlandse samenleving het imago van vluchtelingen veranderen van ‘vreemdeling’ naar ‘bekende’ en zien ze ‘vluchtelingen’ niet meer als parasieten, maar als mensen die een kans nodig hebben om bij te kunnen dragen aan deze voor hen vreemde samenleving.
Volgens de filosofie van Jaques Derrida (2000) is de Nederlandse samenleving de gastheer en de vluchtelingen onze gast. Via deze weg zouden we dan kunnen stellen dat de behandeling van vluchtelingen door het Nederlandse bestuur een conflict is tussen twee partijen die niet tot een wederkerige overeenkomst kunnen komen. In deze situatie zou William Ury (2010) stellen dat er nog een derde partij deelneemt in dit conflict: de samenleving. Deze derde partij—wij als burgers–zou dan bij kunnen dragen in dit conflict om de belangen van beide partijen te behartigen en om tot een wederkerige oplossing te komen.
Concluderend is mijn visie dus dat wij als Nederlandse samenleving de behandeling van vluchtelingen in eigen handen moeten nemen. Wij zijn de gastheren binnen deze samenleving en wij hebben wel degelijk baat bij een wederkerige vorm van gastvrijheid tussen beide partijen. Dit zou de vluchtelingen nauwer bij de Nederlandse samenleving betrekken, met als resultaat dat de levensstandaard en het imago van vluchtelingen verbeterd zou worden. Ook wordt er eindelijk iets gedaan met de aanvraag van UNHCR (uit 2007) om de behandeling van vluchtelingen binnen de EU te herzien en om hen meer te betrekken in de samenlevingen. Het verbeteren van de samenleving en om de vluchtelingen te integreren in deze verbeterde samenleving middels wederkerige gastvrijheid is mijn project geworden binnen deze minor.

Referentie:

Derrida, J. (2000). Hospitality. Journal of humanities, 5(3).

Gibson, S. (2003). Accommodating strangers: British hospitality and the asylum hotel debate. Journal for Cultural Research, 7(4), pp.367–386.

Lynch, P., Molz, J., Mcintosh, A., Lugosi, P. and Lashley, C. (2011). Theorizing hospitality. Hospitality \& Society, 1(1), pp.3–24.

Mouffakkir, O. (2014). Culture and Global citizenship lecture. Saxion University of Applied Sceinces.

Refworld, (2010). Submission by the United Nation High Commission of Refugee. [online] Available at: http://www.refworld.org/pdfid/4cd8f2ec2.pdf [Accessed 27 Oct. 2014].

Ury, W. (2010). The walk from “no” to “yes”. TED Talk. Available at: http://www.ted.com/talks/william_ury/transcript?language=en

Saxion Expeditie: de ander, het onbekende en het nieuwe

Standaard
Saxion Expeditie: de ander, het onbekende en het nieuwe

geen zee te hoog

Deze week bracht drie treffende citaten over gastvrijheid en het interdisciplinaire werken. Dat kan geen toeval zijn. Het kan alleen maar betekenen dat alle seinen op groen staan: De Expeditie kan los. De verwachtingen zijn hoog gespannen maar sommigen zijn sceptisch. Ben je er klaar voor? Gaat dit lukken? Is dit niet een beetje vaag? Is dit wel iets voor HBO studenten? zijn maar enkele vragen die we al maanden lang geruststellend proberen te beantwoorden. Het antwoord ligt voor de hand. Niet voor niets heet dit een Expeditie. Voor de echte avonturiers (en de meeste kinderen) is geen zee te hoog. Het gaat gebeuren en het gaat lukken–mits wij samen open staan voor de ander en het onbekende.

Deze drie citaten van een 13e eeuwse soefi-dichter, een Canadese kenner van de filosoof Derrida en de 20e eeuwse filosoof Ronald Barthes geven mij alvast het gevoel dat we iets moois gaan doen. Jou ook?

1. Dit mens-zijn is een herberg
Ekle morgen nieuwe gasten

Vrolijkheid, somberheid, laagheid
even een helder moment
als een onverwachte gast

Verwelkom ze en bied alleen een gastvrij onthaal!
Ook al zijn het een hoop zorgen
die met geweld het meubilair
je huis uit smijten,

behandel toch iedere gast met respect
Misschien ruimt hij bij je op
en maakt hij plaats voor iets nieuws, iets fijns.

De duistere gedachte, de schaamte, de boosaardigheid
treed ze lachend bij de deur tegemoet
en nodig hen uit om binnen te komen.

Wees dankbaar voor al wie komt,
want ieder van hen is gestuurd
als een gids uit het onbekende.

Jalal al-Din Roemi–13e eeuwse Soefidichter (naar de Engelse vertaling uit The Essential Rumi, door Coleman Barks, 1999)

2. Hospitality goes beyond invitation. With invitation we expect a guest to arrive without surprise. Hospitality requires absolute surprise. We are unprepared or prepared to be unprepared, for the unexpected arrival of any Other. Hospitality is the receiving or welcoming which has no power, protocol or law. It is an opening without the horizon of expectation where peace can be found beyond the confines of conflict.
– Marko Zlomislic (professor of philosophy)

Interdisciplinary work, so much discussed these days, is not about confronting already constituted disciplines (none of which, in fact, is willing to let itself go). To do something interdisciplinary it’s not enough to choose a ‘subject’ (a theme) and gather around it two or three sciences. Interdisciplinarity consists in creating a new object that belongs to no one.
– Roland Barthes (philosopher)

The Art of Hosting

Standaard

“If it’s about us, don’t do it without us”

We are learning how to design creative learning spaces—at KaosPilots in Arhus, Denmark. Amazingly, we are introduced to the Art of Hosting, a methodology used by facilitators in processes of change.

 

Aurimas and Perin at KaosPilot, Arhus, Denmark

Aurimas and Perin at KaosPilot, Arhus, Denmark

Aurimas, a Kaos Pilot from Lithuania and Perin, a consultant from Estonia, are experienced art of hosting practitioners. They share with us the essences of this phenomenon, which brings a new dimension to hospitality.

 

Perin, What is Art of Hosting?

For me it is the art and practice of hosting conversations that matter. By that, I mean paying attention to the inner quality of all the conversations that I have in my life. These could be any processes or projects too. I somehow add more meaning by thinking and reflecting on the activities I engage in. It is a way of putting more purpose to my life. The deeper the conversation, the more connection…the more shallow the conversation, the more conflict

 

Conversations comes from the Latin Conversare, meaning to turn things around together…!

Aurimas: I see it as a way of living and working together. It is a kind of methodology combining and connecting many tools that help a group to get through a learning journey. From a group to a community that is able to co-create together. The tools are put together to help the group develop and work together. It is also called the art of participatory leadership—it’s about how you involve everyone so that they collaborate, get involved, and are included. You may have seen examples like World Cafe.

Perin, what are some of the activities you were involved in?

 I host change processes and strategy building. My first session had 100 memembers working on a five-year strategy. We first had AOH training for 30 members of the organisation. At the end we developed appraciative enquiry questions … people went into the community of stakeholders and asked questions. We also used a world cafe to bring together the larger community.

I was also invited to host meetings in community, where there was a crisis—they were closing down schools. They decided to engage the wider community. Local people, parents, teachers, students, local council….How can we organise education if these kinds of changes are happening?

Why are these sessions organised?.

There are so many people that are not heard… and have so much to give.  It’s about creating circles where people share their stories and in this way they are harvesting the wisdom of the crowd… the fact that people are actually listening to everyone in the circle makes such a huge difference. Oh my God, somebody is interested in my topic!

Aurimas, what does it bring to people?

 It’s extremely good if you want to work with diversity because it addresses that human question: How do we understand what is similar among us and how do we work from there?

How do you learn to be a host?

It’s very simpe and very fast You take part in conversations, you learn new tools, you practice while talking and you can simply apply these methods in your own work. So the art of hosting is also transferred very easily. And it’s about discussing questions that matter. In Lithuania we had a three-day event about education…. We had pupils there, teachers, principals, businesses, municipality, …and the conversation dealt with the question: How do we together create the education we all dream about?

It creates understanding and people don’t feel a distance anymore. A 17-year old pupil said: “you know, that guy from the ministry actually cares…

How do you construct the whole event?

First of all, you need a wicked question: an issue people need to talk about. It should be relevant to everyone involved.

You don’t organise a meeting, you plan a harvest.

Day 1 you do different exercises that help to connect: people talk in small groups. What are the challenges in my life? What am I so proud of? They exchange stories. Connections emerge.//People realise they have similar needs and dreams.

You always do a check in… start with “how are you?” and share this with everyone. You check out again when you finish.

You create a talking circle and you have a talking piece. Everyone is heard.

The real work starts when you walk out of the room, and then you should be able to hold it. Can you sustain it? Find a tribe, find mates to do this with you. In order to support change, build capacity, build your team. If five people in your organisation know about art of hosting, it will be so much more effective.

Thank you so much. You guys have been wonderful.

Bastienne and Rene

for more info:

http://www.artofhosting.org

 

Rene en Bastienne in Arhus

Rene en Bastienne in Arhus

 

Tosca’s definitie van gastvrijheid: Stel je Oordeel Uit

Standaard

Ik kwam vandaag een heel leuk filmpje tegen
op de Facebookpagina van LINDA.Magazine. Het gaat
over een oude man die een potje wil mee voetballen
met een aantal jongens. Ze lachen hem in eerste
instantie uit tot dat hij echt begint te voetballen!

Een heel mooi voorbeeld over dat je niet altijd gelijk
kan oordelen over iemands uiterlijk, het niet altijd
is wat het lijkt, en er soms hele interessante dingen
schuilgaan achter iets wat je eigenlijk veracht. Een
belangrijk definitie van gastvrijheid voor mij: open
staan voor alles en daarna pas een oordeel vellen.

http://www.lindanieuws.nl/nieuws/voetballende-opa-laat-publiek-versteld-staan/

Groetjes,
Tosca

De Eerste Ontmoeting: Wat Zie Je?

Standaard

 

In het kader van ontdekken en onderzoeken, wat zie je nou eigenlijk wanneer je iemand voor het eerst ontmoet? Ontmoeten is een manier van ontdekken, het ontdekken van andermans karaktereigenschappen. Het is ook een onderzoek. Je onderzoekt de ander en zijn houding, uiterlijk, maar ook het verhaal achter de ontmoeting. Waarom ontmoet ik jou? Waar gaat deze ontmoeting ons brengen?

De kijk op een ontmoeting van de Expeditieleden die elkaar onlangs voor het eerst ontmoet hebben. Wat gaat er in je hoofd om?

Een nieuwe gezicht, een nieuwe persoonlijkheid.
Ogen zijn op verkenning, nieuwsgierig naar het onbekende.
- R. Compaijen

Bij een eerste ontmoeting is een stralende lach zichtbaar. Als er in de ogen wordt gekeken zie je glinsterende ogen. Een open houding zorgt voor verbondenheid. De grote vraag na de eerste ontmoeting is: Was het echte emotie of een masker?
– D. Schreuder

Uiterlijk en eigenschappen. Netjes, verzorgd, onverzorgd, haar wel of niet netjes in de krul, gekleed naar de laatste trends? Handen over elkaar of naast elkaar? Een zenuwachtige lach of serieuze blik? Een zware stem of juist een lief verlegen stem? De uitstraling bepaalt mijn eerste indruk van een persoon, maar wat voor een karakter er werkelijk achter zit blijkt vaak pas na tien ontmoetingen verder. ‘Character is how you treat those who can do nothing for you’.
– T. Abrahams

ontmoeting

 

Met Kim van Velzen op trendsafari in Rotterdam

Standaard

Kim van VelzenOp 2 oktober zijn we te gast bij Kim van Velzen in Rotterdam. Het gesprek over onze plannen maakte Kim nieuwsgierig en hij vindt het een mooie uitdaging om met ons op Expeditie te gaan.

 

“Ik ben enthousiast over de mooie opzet van Saxion Expeditie. Ik neem jullie daarom graag graag mee op een Rotterdam Safari op 2 oktober. Rotterdam bruist en er gebeurt zeer veel op het snijvlak van hospitality en transitie. Ik ga met jullie in gesprek over trends en ontwikkelingen in foodservice & horeca en doe dat vooral vanuit persoonlijke ervaring. Ik ontdek graag samen met jullie de vraagstukken en kansen in Rotterdam.

Bijna twintig jaar werkte ik als senior manager bij grote organisaties in food & hospitality. En de meeste concepten en trends waar ik over spreek, heb ik zelf gezien en ervaren tijdens een van mijn vele culinaire reizen over de wereld. Tijdens deze reizen ga ik op zoek naar trends en innovaties om te vertalen naar kennis en inspiratie voor mijn presentaties. Ik ben bekend en vertrouwd met de lokale en wereldwijde trends in food & hospitality.

Ik werk vanuit een sterke behoefte organisaties gastvrijer en daarmee succesvoller te laten zijn. Ik geniet van culinaire topprestaties, onvoorwaardelijke gastvrijheid, bijzondere wijnen en van werken in stijl. Ik kies voor kwaliteit, in alles en altijd. En ik ben hartstochtelijk nieuwsgierig naar mensen en hun verhalen.

Mijn onderwerpen:

  • Trends & ontwikkelingen
  • Innovatie
  • Verbinden met de nieuwe wereld
  • Uitdragen van het bedrijfsverhaal
  • Social business

Ik zie jullie graag op 2 oktober!

[TIP: volg Kim van Velzen vast op Twitter!]