Categorie archief: Gastvrij Nederland

Gastvrije Winkelstraat 3.0: eerste oogst

Standaard

In het kader van het Expeditieproject Deventer NIeuwstraat, onderdeel van het open source innovatieproject Shopping Tomorrow, zijn de studenten gestart met het onderzoek.

Dit filmpje is gemaakt door Jade Morssinkhof. Input komt uit het onderzoek dat haar team, New Perspective,in de afgelopen week heeft verricht naar relevante trends op het gebied van winkelgedrag. De stem is van Marjolein.

Gastvrijere Binnenstad: Deventer Nieuwstraat

Standaard

IMG_4185

De Expeditie legt in de komende maanden aan in de Deventer Nieuwstraat. Hier is onlangs een Saxion Stadslab geinstalleerd, een interdisciplinaire werkplaats waar studenten, docenten en lectoren onderzoek doen en oplossingen ontwerpen die de straat een impuls kunnen geven. Een mooie plek dus voor de Expeditie, die hiermee de expertise meekrijgt van het lectoraat Duurzame Leefomgeving. Centrale onderzoeksvraag: “Hoe kan de Nieuwstraat aantrekkelijker en uitnodigender worden voor bezoekers?” Drie teams pakken elk een deelvraag op die bijdraagt aan een scala aan innovatieve oplossingen voor deze straat. Het project wordt ondersteund met kennis vanuit expertgroepen van het Shopping Tomorrow platform.

Het project wordt belangstellend gevolgd door de vele stakeholders, waaronder de gemeente, het MKB, ondernemers in de straat, de lokale horeca en de winkeliersvereniging. Jeroen Kuyper, coordinator van Saxion Stadslab, fungeert als opdrachtgever voor de projecten die studenten hier ontwikkelen. “Ik ben benieuwd hoe studenten de (Ver)Nieuwstraat in de Etalage gaan zetten.”

Jeroen Kuyper gidst ons door de Nieuwstraat

Jeroen Kuyper gidst ons door de Nieuwstraat

Middels Service Design methoden wordt getracht diepgaande inzichten te verkrijgen over levensstijl, aspiraties, gedrag en wensen van het winkelend publiek en de overige bezoekers van de straat. Allereerst worden trends in kaart gebracht en wordt een stakeholder map ontwikkeld. Studenten gaan dan met zeer uiteenlopende methoden aan de slag om informatie en inzichten te verzamelen. Denk bijvoorbeeld aan observaties, participerend onderzoek, interviews, dagboekonderzoek en nog veel meer. Aan de hand van de onderzoeksresultaten wordt gebrainstormd en worden ideeen ontwikkeld. Creatieve technologie wordt ingezet om de onderzoeken te ondersteunen, en om de prototypes die worden ontwikkeld, te versterken. De gastvrije eigenares van de winkel Sense of Living heeft een werkruimte ingericht van waaruit studenten gaan werken.

Global Citizenship: Integriteit, Racisme, Debat en Dialoog

Standaard

Expeditie week 3

Het is maandag 2 maart 2015. de studenten van de minor Expeditie zijn allemaal weer terug na een week vakantie. We beginnen de ochtend al meteen met een les over ethiek en filosofie. Het was een interessante les waarin gedrag, houding en met name integriteit centraal stonden. Wij hebben gekeken naar wat iedereen onder integriteit verstond en aan de hand hiervan de link gelegd met het bedrijfsleven.

Dinsdag 3 maart. Vandaag stond het thema racisme centraal, naar aanleiding van dit thema hebben wij de film ‘To Kill A Mockingbird’ gekeken, om vervolgens deze te analyseren en te discussiëren over wat en wanneer een uitspraak racistisch is. De les werd geleid door een van origine Spaanse docente.  Zij kon uit eigen ervaring vertellen hoe zij racisme heeft ervaren toen zij in Nederland kwam wonen. Zij heeft zelf Nederland niet als racistisch land ondervonden. Sommige studenten daarentegen waren van mening dat dit juist wel het geval is. Hierover is dan ook flink gediscussieerd. Doordat de les bijna was afgelopen, eindigden ook de discussie, er is dan ook geen duidelijke uitkomst uit gekomen. Eén ding is wel duidelijk naar voren gekomen, de studenten hadden een andere mening over wat racisme is.

Woensdag deden we een workshop over debatteren. Deze workshop was bedoeld om ons kennis te laten maken met overtuigingstechnieken. Tijdens de workshop hebben we theorie gehad over verschillende technieken, om deze theorie vervolgens in de praktijk toe te passen. Dit hebben wij gedaan aan de hand van verschillende voorbeelden en stellingen. De eerste opdracht bestond uit 5 studenten die zich bevonden in een luchtballon, die te zwaar was en waar 2 studenten uitgegooid moesten worden om de luchtballon te redden. De studenten moesten hun medestudenten overtuigen om hem/haar in de luchtballon te laten blijven ten kosten van de andere. Vervolgens moesten er van de overgebleven 3 nog 2 studenten uit. En in deze tweede ronde was het juist de bedoeling om de andere te overtuigen waarom zijn/haar medereizigers uit de ballon gegooid moesten worden. De tweede opdracht was een kettingdebat. Hierbij moesten de studenten om en om het argument van zijn/haar voorganger weerleggen en vervolgens met een sterk eigen argument komen, waarom hij/zij het er wel of niet mee eens was. Ter afsluiting kwam er een einddebat van 5 tegen 5, waarin er een groep voorstanders en een groep tegenstanders was. Zij moesten om en om argumenten geven, weerleggen en met tegenargumenten komen om als winnaar uit het debat te komen. De uitslag van het debat werd in het midden gelaten.

debate

Donderdag 5 maart, de fieldtrip staat op het programma. Deze week was de fieldtrip gepland naar Amsterdam, om hier Wij Zijn Hier en het Noelhuis te bezoeken. Over deze zeer indrukwekkende fieldtrip heeft Yannick geschreven op deze blog.

Vrijdag 6 maart, de laatste dag van de derde week hebben wij een korte nabespreking gehouden over de fieldtrip die erg veel indruk heeft gemaakt. Daarna zijn de door ons geschreven en ingeleverde columns besproken. Dit hebben we als volgt gedaan, eerst moest de schrijver zijn of haar column voorlezen. Vervolgens moest de schrijver stil zijn en werden er vragen gesteld door de docenten waar de rest van de groep antwoord op moest geven. Het grappige van deze manier is dat je er achter komt hoe mensen 1 tekst op allerlei verschillende manieren kunnen interpreteren. Ten slot mocht de schrijver van de column reageren op de reacties. Op deze wijze zijn alle columns besproken. Hiermee hebben we dan ook al weer het eerste blok “Global Citizenship ” afgesloten.

Marjolein, Els en Birgit voor het Vluchtgebouw Amsterdam

Marjolein, Els en Birgit voor het Vluchtgebouw Amsterdam en Yannick in de achtergrond!

Wij vonden het een hele interessante derde week. Op naar volgende week!.

Sverre & Natascha

Onmenselijk: hoe Nederland omgaat met vluchtelingen

Standaard

geschreven door Yannick van Warmerdam

Afgelopen donderdag reisden we met de hele groep naar Amsterdam. Dit was een field trip met bezoeken aan het Noëlhuis en het Vluchtgebouw van de organisatie ‘We Are Here’. Het Noëlhuis bestaat uit meerdere appartementen, ingericht voor vluchtelingen die in de procedure zitten voor een verblijfsvergunning in Nederland. Hier worden zij geholpen door vrijwilligers, die daar ook wonen. In de gebouwen van de organisatie ‘We Are Here’ (er zijn er meerdere en wij bezochten het vluchtgebouw) zitten een grote groep vluchtelingen die zijn uitgeprocedeerd. Deze mensen zijn dus niet meer in de race voor een verblijfsvergunning, maar ze wachten op een nieuwe kans voor een procedure. Zie de onderstaande links voor meer informatie over beide projecten.

In het vluchtgebouw zat een groep van 70 (!!) asielzoekers van over de hele wereld, maar voornamelijk Afrika. Dit vluchtgebouw was een oud kantoorpand van KPN, wat eigenlijk absoluut niet bewoonbaar kan zijn. Zo was een helft van het gebouw afgesloten omdat daar asbest in het pand zat. Deze mensen slapen in oude kantoorruimten, waar verschillende ‘slaapkamers’ gecreeërd zijn door middel van gordijnen. Op die zogenaamde slaapkamers slapen dan meerdere mannen of vrouwen. Ook wordt er in deze ruimten gekookt. De ramen kunnen er niet open. In het gebouw is één douche, voor alle 70 mensen. Omstandigheden die je écht niemand gunt.

Het Noëlhuis is juist meer een huis waar vrijwilligers een ‘thuis’ bieden, voor zover je het een thuis kunt noemen in hun situatie. Deze vluchtelingen zitten nog in de procedure. Zij hebben allemaal een eigen kamer, waardoor het overkwam alsof hun omstandigheden een stuk beter waren. Relatief gezien uiteraard, want de situatie waarin vluchtelingen in Nederland en over de hele wereld in verkeren is natuurlijk ronduit slecht.

IMG_3966

Voorafgaand aan de fieldtrip had ik wel het idee dat het wel eens een heftige en schokkende dag zou kunnen worden. Ik zag er echter niet tegenop, sterker nog, het leek me heel erg interessant. Je leest en hoort veel over vluchtelingen in Nederland en vraagt je af hoe zij leven. Maar dat het zo schokkend zou worden als dat het daadwerkelijk was, dat had ik nooit kunnen bedenken. De omstandigheden, maar ook de manier waarop er met ze omgegaan wordt, zijn onmenselijk. Er zijn vluchtelingen, die in een procedure voor een verblijfsvergunning al 14 jaar aan het wachten zijn op een uitkomst. Deze mensen, want dat zijn ze gewoon, worden behandeld zoals niemand in de wereld behandeld wil worden. Ze kunnen namelijk niet middenin een procedure de boel opgeven, want een procedure kan niet worden stopgezet. Tot er een uitspraak komt, moeten zij dus ergens op straat wachten op het, al dan niet, krijgen van een verblijfsvergunning.

Het is erg moeilijk om in woorden uit te drukken wat wij als groep hebben ervaren op beide locaties. Normaal gesproken hebben we een groep waarin een aantal mensen graag hun mening geven, daar ben ik er zelf ook een van, maar iedereen zat doodstil voor zich uit te staren. Deze fieldtrip heeft in elk geval op mij en ik denk dat ik ook voor de groep mag spreken, heel erg veel indruk gemaakt. Ik heb er erg slecht door geslapen. Een eye opener.

http://noelhuis.nl/

http://wijzijnhier.org/

Gastvrijheid voor Vluchtelingen: Thrive instead of Survive

Standaard

Kevin Kelly start op basis van deze visie, zijn project voor de Expeditie: hij werkt samen met het ROC Amsterdam, de stichting Wij Zijn Hier en de vluchtelingen en Enactus, aan het doel: vluchtelingen de kans geven een creatieve bijdrage te leveren aan onze samenleving.

Here-We-Are-03122013

Helping the unwanted guests how to thrive instead of survive.

Wat zou je ervan denken als ik zeg dat wij als Nederlandse samenleving moeten vluchtelingen de kans geven om een bijdrage te leveren aan de samenleving. Als we dit doen, kunnen we het imago van vluchtelingen verbeteren en de kwaliteit van hun leven.

Sommigen zullen zeggen dat vluchtelingen niets kunnen bijdragen aan de samenleving. Immers, vluchtelingen hebben niets van waarde. Ze kunnen niets geven, ze hebben geen geld, ze kunnen niet werken, ze spreken de taal niet. Deze mensen zeggen ook dat vluchtelingen agressief zijn. Sarah Gibson (2003) heeft op basis van zijn onderzoek geconcludeerd dat vluchtelingen behandeld worden met een nieuwe vorm van racisme, racisme dat niet meer gebaseerd is op de huidskleur of ras van de persoon, maar op ons als volk tegen vreemdelingen van buiten. Dit heet xeno-racism.

Er zijn verschillende perspectieven op de vreemdeling. Er zijn de vreemdelingen die de samenleving waardeert, zoals toeristen, studenten en wereldburgers (Gibson S, 2003) mensen die werken en leven daar waar ze makkelijk kunnen integreren binnen de samenleving, omdat ze bepaalde talenten en een bepaalde houding hebben. Er zijn ook de anderen. Deze worden gezien als ongewenst en in deze groep vinden we vluchtelingen en illegalen, mensen zonder geldige verblijfsdocumenten. Sarah Gibson (2003) geeft aan dat dit imago wordt opgebouwd door de media en de rechtse politieke partijen. Zij “framen” een beeld van vluchtelingen als parasieten, waardoor ze gebruikt kunnen worden als “gemakkelijk doelwit” (scapegoat) voor alles wat er mis is in de samenleving.

Op dit moment is er in Nederland het beleid om vluchtelingen te behandelen vanuit het perspectief van “containing hospitality”. Dit betekent dat de vluchtelingen geïsoleerd worden op een plek buiten de samenleving. Hierdoor hebben ze geen kans om in contact te komen met andere mensen. Sarah Gibson (2003) zegt hierover dat dit een soort sociale controle is van de vreemdeling, omdat wij bang zijn voor de effecten die zij kunnen hebben op onze samenleving. “Redistributive hospitality” houdt in dat de vluchtelingen alles krijgen van de samenleving wat ze nodig hebben om te overleven. Er wordt niets van hen terugverwacht.

Op het continuüm van Lashley wil ik niet uiterst links gaan staan bij “containing hospitality” en ook niet rechts bij “redistributive hospitality”, maar in het midden bij “reciprocal hospitality”. Dit betekent dat er wederkerigheid kan zijn. Vluchtelingen kunnen iets bijdragen aan de samenleving wat eerlijk is voor beide partijen: de vluchtelingen en de samenleving. Ik denk dat hier een citaat van William Ury (2010) op zijn plaats is: “We moeten de vluchteling niet alleen maar helpen om te overleven, maar ook om te bloeien {we need to help refugees not only to survive, but to thrive”}

Ik wil 3 argumenten benoemen die deze stelling ondersteunen.

Vluchtelingen kunnen ervaringen delen, ze kunnen mensen dingen leren over hun land. Enkelen van hen hebben een goede opleiding genoten en weten veel. Ze kunnen eigen levenservaring delen met onze samenleving in de vorm van kennis. Deze hoogopgeleide vluchtelingen kunnen op deze manier iets bijdragen aan de samenleving. Daarnaast zijn er ook andere manieren waarop vluchtelingen kunnen bijdragen aan de maatschappij. Omar Mouffakkir, onderzoeker van het Saxion lectoraat Global Citizenship, stelt dan ook dat door middel van deze uitwisseling, vreemdelingen meer betrokken zijn in de samenleving en dat vluchtelingen zich ook verantwoordelijk gaan voelen voor deze samenleving. Dit kan leiden tot vermindering van de criminaliteit door vluchtelingen.
Het is een win-winsituatie voor scholen en voor vluchtelingen. Scholen kunnen studenten inzicht geven in de wereldwijde issues. Ze kunnen stageplekken creëren voor studenten bij organisaties die zich bezighouden met vluchtelingen, zoals “Wij Zijn Hier”, of COA, of Vluchtelingenwerk.
Scholen stimuleren belangrijke kwaliteiten als wereldburgerschap, empathie, inlevingsvermogen en kennis van de wereld. De vluchtelingen krijgen de kans om betrokken te worden bij de samenleving en krijgen aandacht voor hun levenssituatie.
Als de vluchtelingen iets kunnen bijdragen, krijgen Nederlandse burgers meer inzicht en begrip voor de situatie waarin vluchtelingen verkeren en wordt het gevoel van solidariteit met deze vreemdelingen vergroot. Door dit proces kan de Nederlandse samenleving het imago van vluchtelingen veranderen van ‘vreemdeling’ naar ‘bekende’ en zien ze ‘vluchtelingen’ niet meer als parasieten, maar als mensen die een kans nodig hebben om bij te kunnen dragen aan deze voor hen vreemde samenleving.
Volgens de filosofie van Jaques Derrida (2000) is de Nederlandse samenleving de gastheer en de vluchtelingen onze gast. Via deze weg zouden we dan kunnen stellen dat de behandeling van vluchtelingen door het Nederlandse bestuur een conflict is tussen twee partijen die niet tot een wederkerige overeenkomst kunnen komen. In deze situatie zou William Ury (2010) stellen dat er nog een derde partij deelneemt in dit conflict: de samenleving. Deze derde partij—wij als burgers–zou dan bij kunnen dragen in dit conflict om de belangen van beide partijen te behartigen en om tot een wederkerige oplossing te komen.
Concluderend is mijn visie dus dat wij als Nederlandse samenleving de behandeling van vluchtelingen in eigen handen moeten nemen. Wij zijn de gastheren binnen deze samenleving en wij hebben wel degelijk baat bij een wederkerige vorm van gastvrijheid tussen beide partijen. Dit zou de vluchtelingen nauwer bij de Nederlandse samenleving betrekken, met als resultaat dat de levensstandaard en het imago van vluchtelingen verbeterd zou worden. Ook wordt er eindelijk iets gedaan met de aanvraag van UNHCR (uit 2007) om de behandeling van vluchtelingen binnen de EU te herzien en om hen meer te betrekken in de samenlevingen. Het verbeteren van de samenleving en om de vluchtelingen te integreren in deze verbeterde samenleving middels wederkerige gastvrijheid is mijn project geworden binnen deze minor.

Referentie:

Derrida, J. (2000). Hospitality. Journal of humanities, 5(3).

Gibson, S. (2003). Accommodating strangers: British hospitality and the asylum hotel debate. Journal for Cultural Research, 7(4), pp.367–386.

Lynch, P., Molz, J., Mcintosh, A., Lugosi, P. and Lashley, C. (2011). Theorizing hospitality. Hospitality \& Society, 1(1), pp.3–24.

Mouffakkir, O. (2014). Culture and Global citizenship lecture. Saxion University of Applied Sceinces.

Refworld, (2010). Submission by the United Nation High Commission of Refugee. [online] Available at: http://www.refworld.org/pdfid/4cd8f2ec2.pdf [Accessed 27 Oct. 2014].

Ury, W. (2010). The walk from “no” to “yes”. TED Talk. Available at: http://www.ted.com/talks/william_ury/transcript?language=en

Hoe wordt Apeldoorn super gastvrij?

Standaard

IMG_2973De Expeditie legt aan op een aantrekkelijke landingsplek in Apeldoorn: het gebouw Tot2021 waar Wytze Kuijper onze gastheer is. Hij daagt de groep uit om te kiezen voor het project waar we Apeldoorn fantastisch gastvrij gaan maken. Top Toeristische Attractie, Apeldoorn Groen en Aantrekkelijk, het zijn enkele van de vergezichten waar studenten door middel van human-centered design vorm aan kunnen geven. Wytze daagt ons uit om de mens centraal te stellen en alle touchpoints in de guest journey richting Apeldoorn, diepgaand te onderzoeken en te verbeteren. De repons van studenten is erg positief, want hier liggen kansen om echt iets te realiseren. We zijn aangemeerd, de trossen kunnen los… in week 1.8 valt de beslissing wie dit project gaat aannemen. Spannend!

Global Citizenship: The Good, the Bad and the Ugly

Standaard

written By Kevin Kelly 12/09/2014

Global Citizenship: the Good, the Bad and the Ugly.
By Kevin Kelly 12/09/2014

When I think about global citizenship two words always come to mind; identity and responsibility. As the world we inhabit gets smaller we come into contact with more people from different walks of life. They come into our lives and leave a piece of themselves behind and as a result we change. For example: They provide us different perspectives of how we see the world and ourselves. People are constantly changing– literally and figuratively. From a biological perspective we are a new person every 7 years because most cells in our body are replaced by new ones. As a person we change with our environment and the people that have an impact on us. Thus, we have to be responsible of the social impact we leave behind as we go. But like many major changes that occurred in the history of men globalization will take time and there will be some sacrifices. But what are the consequences that can arise and how will we react? And will all the sacrifices be worth it?
This change of culture is having a homogenizing effect that may result in the loss of our national cultural identity (UNESCO, 2014). An example close to home is the “zwarte piet discussion”. From an international point of view it is seen as a racist festival (The Economist, November 2013). Yet to the majority of the Dutch “Sinterklaas” is seen as an important and traditional children’s holiday that they have celebrated since 13th century (Tinis, 2006). Zwarte piet was only introduced to this holiday in the year 1850 by Jan Schenkman (Neutkens, 2013). Now because of globalization the Dutch are forced to make changes in order to be politically correct or defend their heritage with the risk of getting labeled as racist. Other countries begin to lose their traditions and culture and are replacing it by “Global culture”. This is evident in the way we dress around the world. This is now dominated by westernized fashion style. Traditional religious burqas were banned in some European countries, including the Netherlands.
Another problem is that not every local is adapting to global citizenship and some do not even want it in the first place. This refusal to adapt to change has resulted in an increase in racism and discrimination towards the immigrants in the hope that they will feel unwelcomed and leave (Shah, 2008). What they do not understand is that advancements in technology are making migration easier and cheaper, so major change is inevitable. In the Netherlands many of the immigrants have tried to assimilate but they got rejected and are constantly reminded that they are actually “allochtonen” (Dutch word for people originating from another country). After a while they simply give up and reject the Dutch culture all together and create their own little communities which caused a major reaction from the right-wing politicians. This and other factors have led to a growing following for the extreme right politicians and the extreme radical groups.
However, we see some positive changes too. The group of people that were oppressed is now getting the same opportunities and equal treatment. For instance in Qatar the president of the Qatar University is Doctor Sheikha (Sheikha Al Mayassa, 2010). This is a huge leap forward, considering that Qatar is a Muslim country and Doctor Sheikha is a woman. The new generation is also being raised in an environment that accepts immigrants as equals. In the Netherlands bilingual schools and international programs are becoming more popular. This exposure further helps prepare the new generation for the new world and they gain the ability to communicate with more people around the world.
We as modern cosmopolitans have great responsibilities because we are paving the road to a brave new world that is truly globalized. We must respect the culture and people of the places we visit. Also when it comes to our national culture, I believe that it need not disappear. It is better that we take the analogy of Rick Wilk “Globalizing the local and localizing the global” (Sheikha Al Mayassa, 2010). This means that on the one hand we should adjust the local heritage to a more globalized version, while still maintaining local roots and identity. And on the other hand we should make globalization a logical part of our culture. In my opinion this will help make the transition a lot smoother for the older generation and save our heritage.
References:
http://www.economist.com/news/europe/21588960-debate-holiday-tradition-exposes-racial-attitudes-zwarte-piet-racism

http://kunst-en-cultuur.infonu.nl/feestdagen/23-sinterklaas-door-de-eeuwen-heen.html
http://www.unesco.org/new/en/culture/themes/culture-and-development/the-future-we-want-the-role-of-culture/globalization-and-culture/
http://www.historien.nl/jan-schenkman-en-het-eerste-sinterklaasboek/
http://www.globalissues.org/article/537/immigration#EffectsofImmigration

An American’s Reflections on Dutch Hospitality

Standaard

My American friend is travelling to Amsterdam for work and we meet after 35 years. He used to be our exchange student back in 1981, staying with us for the summer. It’s great to catch up and find out his views on Dutch hospitality. This is what he wrote on the train home.

 

Booking online often feels like Roulette and it helps if you do not take yourself too seriously. In books and films, you read and see that people are overcoming great adversity. But in life, often it is the day to day difficulties that bring one to the brink of apoplectic rage, madness or some witches brew of the twain.

Convenience, lack of effort, and no time wasted are the hallmarks of Americans’ expectation when they travel, when they stay in hotels and in all that is paid for accommodation. We are a nation that is born impatient, perhaps that genetic predisposition brought us to the New World. Or perhaps these are all rubbishy cliches, not worth the digital dots and o’s they are taking up on this multimedia device.

When we stay in any American Hotel, one of two scenarios is expected if the lodging is anything above a Motel 8. Either the receipt is slipped under the door in the wee hours in a tiny envelope, all printed and nice. Or the ‘folio’ *(a very fancy word for a receipt, usually in a pdf format) is emailed directly to your work or home account, depending on where the lodging was booked.

 

Daniel on  train

 

For us, hospitality means simple transparent friendliness, but not overdone comeraderie. A waiter may ask if you need anything, but not interrupt the meal constantly to see how you are feeling, how the food is, or other more narcissistic, ‘them’ focussed questions. If the answer to a question is an expected compliment, then perhaps the question is unwarranted. We call this fishing for praise, and everyone can see it.

The point is, when you spend money, even your company’s money for something, you expect value for your effort and cost. Time is money, quite literally. So if you need to spend time checking out of the hotel when they already have your information and credit card on file, this is an added expense because it is a demand made on your time.

The only hotel I have stayed with in the last few years that requires that you check out in person is the SOFITEL in NY. Maybe because they are a French owned chain? It seems very unnecessary, very 20th century, and very rude.

In checking into hotels, the same is true, you expect to NEVER wait on a line if you staying at a decent hotel. At 3 star and above hotel properties notice the guests. If more than one person is waiting, a manager or other person will come over with an ipad, or invite you back to their office and simply check you in.

There is a very clear emphasis on getting the details handled with seeming effortless efficiency, even though it is pretty clear if you look beneath the surface that there is a method to it all.

So what happens is, in the absence of things to complain about, you tend to focus on the things you like or at least develop a positive to neutral outlook towards the experience. AKA, you focus on things other than the lodging, which becomes a holding vessel to transparently contain, but not negatively tint whatever your other purposes in a destination might be.

And then, there are those other experiences that go less well. I have learned that I am still capable of becoming quite irritable but if a hotel or other venue is poorly run, then how your complaint is handled usually will fall under the overall rubrik of the organizational disfunction.

In other words, you will never win. The people there are stuck in the problem, they will tell you they cannot help you, that is the signature of a disfunctional business, organization or enterprise. No one holds themselves accountable either for mistakes, problems or even more alarming, for finding win win solutions with others. Everyone is powerless. No one is EMPOWERED. It is so depressing interfacing with these individuals that I generally give up.

Case in point: I went online to book a night at a hotel in Amsterdam recommended by a friend. The website to book the hotel was confusing. It listed rooms and to inquire on booking availability. I was interested in the availability of several rooms, so I clicked on them. Then, I thought I would choose the refundable room, a deluxe twin.

A few days later just before my trip I realized I had inadvertently booked and paid for 3 rooms. Yikes. I called the hotel immediately to rectify the situation, explaining this was an error. After numerous 3- and 5 -minute-hold periods, I was told that they would graciously refund ONE of the rooms, but not the two more expensive ones. Since it was several days before the trip and they would not want an empty room, would they, I asked if they would simply show me the basic human decency of accepting my apology. No dice.

“We are unable to comply with this request, we are not allowed to do this,” the manager told me. Then I sighed and said, “very well, whatever”. She seemed surprised I was still booking the room as she asked me if I was still coming. “Do I have a choice? You have charged me for two rooms, the least I can do is occupy one”.

When I arrived at the hotel, and explained the situation, I was told by the person at front desk they had no power to alter a booking, regrettably. They did not offer to put me in touch with someone who could.

When it was time to leave, there was a line of people. Apparently to pay an additional tourist tax. And any other meals or what nots. I went to the restaurant to pay up, asking if they could just check me out. No, they had no power to do this, the restaurant was separate from the hotel. But they would be happy to try to find the manager.

No need, I am out of here.

Ouch. Let’s hope your train trip will be a party:

Gastvrij onthaal voor bezoekers van polikliniek Kindergeneeskunde

Standaard

Het pas geopende Meander ziekenhuis in Amersfoort heeft alles weg van een luxe cruiseschip. In de zonnige binnenruimte krijg je als bezoeker het gevoel dat je het wijde sop kiest, de wereldzeeën over. De centrale ontmoetingsplaats heet niet voor niets Het Dek. In plaats van passagiers en bemanningsleden, zie je hier vooral patienten en dokters die geanimeerd met elkaar in gesprek zijn. Hier op het dek praat ik met Susan, Maartje en Petra, teamleider en artsen van het team van de polikliniek Kindergeneeskunde. Zij hebben de wens om de gastvrijheid van hun poli te verbeteren. Waarom? Het antwoord is stellig: omdat kinderen beter worden door een goede beleving en een betere “guest journey”: alle contactmomenten die ouder en kind beleven met de mensen van de polikliniek: de dokters, de doktersassistenten, de verpleegkundigen en de secretaresses. Welke oplossingen kan Saxion bieden in samenspraak met dit team?

Susan, Maartje en Petra zijn enthousiast over de aanknopingspunten die wij kunnen bieden–Hospitality, Service Design en Creatieve Technologie, dat biedt kansen. Hun nieuwsgierigheid is gewekt en zij willen graag aanmonsteren op de Expeditie met als centrale vraag: Hoe verbeteren wij de gastvrijheidservaring van ouders met kinderen die de polikliniek bezoeken? We meren aan in het Meander tijdens de Field Trip van 9 oktober.

meander